Τα Πρώτα Χρόνια του Savate: Μια Πολεμική Παράδοση των Δρόμων

Στις αρχές του 18ου αιώνα, οι Γάλλοι θεωρούσαν το πυγμαχικό χτύπημα με κλειστή γροθιά ασυνήθιστο, σε αντίθεση με τους Άγγλους, που είχαν αρχίσει να αναπτύσσουν το Bare-Knuckle Boxing (πυγμαχία χωρίς γάντια).

Ένας Γάλλος ταξιδιώτης που επισκέφθηκε την Αγγλία κατά τη βασιλεία του Γεωργίου Α’ (1714-27), περιέγραψε τις αγγλικές συνήθειες πάλης:

“Οτιδήποτε μοιάζει με μάχη είναι απολαυστικό για έναν Άγγλο. Αν δύο μικρά αγόρια μαλώσουν στον δρόμο, οι περαστικοί σταματούν, σχηματίζουν έναν κύκλο γύρω τους και τους αφήνουν να παλέψουν.”

“Αν ένας αμαξάς έχει διαφωνία για το κόμιστρο με έναν κύριο που τον μίσθωσε, ο αμαξάς το αποδέχεται με όλη του την καρδιά. Ο κύριος βγάζει το σπαθί του, το τοποθετεί σε κάποιο κατάστημα μαζί με το μπαστούνι, τα γάντια και το μαντίλι του, και αρχίζουν να πυγμαχούν.”

Αντίθετα, στη Γαλλία, το Savate βασιζόταν στις κλοτσιές, κάτι που αργότερα θα καθόριζε τον χαρακτήρα του αθλήματος.

Η Μετατροπή του Savate σε Οργανωμένο Άθλημα και  Η Σχολή του Michel Casseux (1825)

Αν και το Savate είχε συνδεθεί με το έγκλημα και τους δρόμους, άρχισε να γίνεται πιο οργανωμένο όταν ο Michel Casseux (1794-1869) άνοιξε την πρώτη σχολή Savate στο Παρίσι, το 1825.

Παρόλο που το Savate θεωρούνταν ακόμη χαμηλού κύρους, σταδιακά άρχισε να προσελκύει άτομα ανώτερης κοινωνικής τάξης.
Διάσημοι συγγραφείς, όπως ο Alexandre Dumas υιός (1824-1895) και ο Théophile Gautier (1811-1872), λέγεται ότι έκαναν μαθήματα Savate.

Η Σύνδεση του Savate με το Chausson

Την ίδια περίοδο, στη Μασσαλία, είχε αναπτυχθεί μια παρόμοια μορφή μάχης, γνωστή ως Chausson.

Το Chausson (από τη γαλλική λέξη για το “ναυτικό παπούτσι”) περιλάμβανε ψηλά λακτίσματα, ενώ οι μαχητές χρησιμοποιούσαν τα χέρια τους για να στηριχτούν στο έδαφος, θυμίζοντας το βραζιλιάνικο Capoeira.
Το Savate, αντίθετα, επικεντρωνόταν σε χαμηλά λακτίσματα, κάτι που το έκανε πιο πρακτικό για αστικές μάχες.

Ορισμένοι ιστορικοί θεωρούν ότι το Chausson μπορεί να είχε επιρροές από αφρικανικές ή ασιατικές πολεμικές τέχνες, που έφεραν στη Γαλλία οι ναυτικοί.

 Ο Ρόλος του Charles Lecour: Η Γέννηση της Boxe Française (1830)

Το 1830, ο Γάλλος μαχητής Charles Lecour (1808-1894) αντιμετώπισε σε αγώνα τον Άγγλο Bare Knuckle πυγμάχο Owen “Little Wonder” Swift (1814-1879) και ηττήθηκε.

Μετά την ήττα του, ο Lecour άρχισε να εκπαιδεύεται στην αγγλική πυγμαχία και αποφάσισε να συνδυάσει την πυγμαχία με τη γαλλική τέχνη των λακτισμάτων.

Έτσι, το 1832, δημιούργησε το “La Boxe Française”, γνωστό σήμερα ως Savate, το οποία συνδύαζε:

Λακτίσματα από τη Savate
Γροθιές από την αγγλική πυγμαχία

Η Καθιέρωση του Savate και οι Αγώνες Ενάντια στην Αγγλική Πυγμαχία

Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, οι Γάλλοι προσπαθούσαν να αποδείξουν ότι το Savate ήταν ανώτερη από την αγγλική πυγμαχία.

Στις 28 Οκτωβρίου 1899, ο Charles Charlemont (γιος του μεγάλου δασκάλου Joseph Charlemont) νίκησε τον Άγγλο πυγμάχο Jerry Driscoll με ένα χαμηλό λάκτισμα στο στομάχι.
Το 1920, ο Georges Carpentier, ένας πρώην πρωταθλητής του Savate, έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής στην κατηγορία ελαφρών βαρέων της επαγγελματικής πυγμαχίας.
 
Το Savate στη Σύγχρονη Εποχή
 (Κανόνες και Βαθμοί)

Το Savate επιτρέπει λακτίσματα σε ολόκληρο το σώμα, αλλά οι γροθιές επιτρέπονται μόνο στο μπροστινό μέρος του σώματος και του κεφαλιού.
Δεν υπάρχουν ζώνες, αλλά οι ασκούμενοι κερδίζουν βαθμούς με “γάντια”:

Μπλε, Πράσινο, Κόκκινο, Λευκό, Κίτρινο
Το Ασημένιο Γάντι (Gant d’Argent) είναι το υψηλότερο επίπεδο.
 

Η Αναγέννηση του Savate

Το 1924, η Savate παρουσιάστηκε ως επίδειξη στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού.
Σήμερα, υπάρχουν 40.000+ ασκούμενοι παγκοσμίως.
 Το Savate ξεκίνησε ως ένα βίαιο στυλ δρόμου, αλλά εξελίχθηκε σε ένα τεχνικό και κομψό μαχητικό άθλημα.

Συνδυάζει την ακρίβεια των λακτισμάτων με την αποτελεσματικότητα της πυγμαχίας.
Παραμένει η μόνη γαλλική πολεμική τέχνη που έχει παγκόσμια αναγνώριση.